The Whispered World

 Εδώ και αρκετό καιρό είχα σταματήσει να παίζω adventure games. Πρόσφατα χάρη στις επιδόσεις του laptop μου, είπα να ψάξω για κάποιο παιχνίδι του είδους. Έτσι πήρα στα χέρια μου το The Whispered World το οποίο με κράτησε απασχολημένο για μερικές μέρες.

Στο Whispered World παίρνετε το ρόλο του Sadwick, ενός μανιοκαταθλιπτικού κλόουν που σκοπός του είναι να ξεφύγει από τις κοινωνικές απαιτήσεις που του επιβάλλουν και να ζήσει μια μεγάλη περιπέτεια. Αυτό γίνεται λοιπόν, μιας και ο Sadwick συναντά τον Bobby, ένα δειλό scout ο οποίος του ομολογεί ότι ο κόσμος τους πρόκειται να καταστραφεί. Χωρίς πολλά πολλά, η μοίρα του κόσμου πέφτει στα χέρια του Sadwick φυσικά, και έτσι με τη βοήθεια του Spot της κατοικίδιας κάμπιας του, ο Sadwick θα προσπαθήσει με θάρρος και με πίστη να σώσει τον κόσμο (χαχα).

Disclaimer: Ο Sadwick είναι ο χειρότερος χαρακτήρας που έχετε συναντήσει ποτέ σε παιχνίδι. Ever. Ο Sadwick είναι ίσως ο πιο ηττοπαθής και κλαψιάρης πρωταγωνιστής που έχει περάσει ποτέ από τις οθόνες σας. Κάθε φορά που θα ξεπερνάτε ένα πρόβλημα θα χρειάζεστε και 2 panadol για να ξεπεράσετε τις ιδιοτροπίες και το κλάμα του πρωταγωνιστή είτε διότι είναι κοντός, ή γιατί τα δάκτυλα του είναι χοντρά ή γιατί δεν του έμπαιναν τα παπούτσια του το πρωί επειδή μπήκαν στο πλύσιμο από τα δάκρυα που υπόκεινται κάθε φορά που κάτι είναι πολύ βαρύ. Σε πολλά σημεία θα σκέφτεστε ότι "Άμα δεν νοιάζει τον ηλίθιο, εγώ τι ασχολούμαι;" και θα σκεφτείτε να βγάλετε τον υπολογιστή από την πρίζα κάθε φορά που τον ακούτε να αναστενάζει σαν μοιρολογίστρα.

"Καλά ρε μαλάκα, τι κάθεσαι και παίζεις αφού είναι τόσο ηλήθιος ο χαρακτήρας;"

Άσε να συνεχίσω με τα αρνητικά για να φτάσουμε και στα θετικά. Έτσι για να έχει και Happy Ending το Review.

Ο ηλίθιος χαρακτήρας λοιπόν συνοδεύεται από το κατάλληλο voice acting. Έτσι λοιπόν τη φωνή του Sadwick επιμελείται ο καθηστερημένος αδελφός του Adam Sandler με επιρροές από το Steve του American Dad. Σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού ευχόμουν να υπήρχε targeted mute ώστε να μην χρειάζεται να ακούω το "Nniiagh! It's too heavy." που βογγάει ο πρωταγωνιστής μόλις του πειτε να σηκώσει μια πέτρα.

"Μας δουλεύεις ρε; Όλα αυτά και ακόμη παίζεις;"

Να ήταν μόνο αυτά; Στο μαρτύριο του πρωταγωνιστεί έρχεται να προστεθεί και η απειρία των δημιουργών του στο να δομούν σωστά ένα adventure game. To παιχνίδι σφύζει από παράλογους γρίφους και χαζούς συνειρμούς και πολύ (πάρα πολύ) αργή πρόοδο στο παιχνίδι. Εμπόδια μετά από εμπόδια για να καταφέρετε ακόμη και τα πιο απλά πράγματα. Μαχαίρια που δεν είναι αρκετά κοφτερά για να κόψουν ένα σκοινί, τσεκούρια που είναι πολύ βαριά για να κόψουν άλλο σκοινί (για κάποιο λόγο θα αποκτήσετε τουλάχιστο 5 διαφορετικά σκοινιά στη διάρκεια του παιχνιδιού) και γενικά άλλα τέτοια κουφά που θα σας κάνουν να νοιώθετε ότι τα γένια σας θα ακουμπήσουν το πάτωμα πρωτού καταφέρετε να πάρετε επιτέλους το σκοινί (πολλά σκοινιά). Πολλές φορές τα αντικείμενα είναι κρυμμένα στα γραφικά, κάτι που σώζεται λόγω της ύπαρξης του ---->>>> SPACEBAR <<<<---- (το είδατε όλοι; ωραία) το οποίο επιβάλλεται να χρησιμοποιείτε, και αξίζει να αναφέρω ότι το παιχνίδι αναπαράγει τον πιο αποτυχημένο γρίφο του Day of the Tentacle κλείσε-την-πόρτα-του-δωματίου-που-μπήκες και μάλιστα πολλές φορές. 

"Εγώ φταίω που κάθομαι και σε ακούω. Τι βλακεία είναι αυτό το παιχνίδι που προτείνεις;"

Περίμενε! Τελείωσα με τα αρνητικά! Τα θετικά τώρα.

Καταρχήν, τα γραφικά του παιχνιδιού είναι πανέμορφα. Όλα τα τοπία και οι χαρακτήρες είναι καλοσχεδιασμένα και ο κόσμος ζωντανός και πλήρης. Από λίμνες που θα θέλετε να πνίξετε το Sadwick, μέχρι γκρεμούς που θα θέλετε να σπρώξετε κάποιους, όλο το παιχνίδι μοιάζει βγαλμένο από το Lord of the Rings (ή μάλλον από το Bone).

Μερικοί ενδιαφέροντες χαρακτήρες προσφέρουν θετικά στην όλη ατμόσφαιρα, με κάποιους αστείους διάλογους να κρατούν το ενδιαφέρον σε ... κάποια επίπεδα με μεγαλύτερο plus την πανίδα του κόσμου. Τα διάφορα ζώα είναι καλοφτιαγμένα και πετυχημένα και προσθέτουν στην πληρότητα του κόσμου.

Δευτερεύων αλλά ενδιαφέρων είναι ο ρόλος του Spot της κάμπιας που ακολουθεί το Sadwick σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του. Κυρίως χρησιμεύει ως εργαλείο για τις διάφορες δυσκολίες που θα συναντήσετε, με την ικανότητα του να αλλάζει μορφές και να αποκτά νέες ιδιότητες, αλλά είναι ο συνήθης ύποπτος στους λογικούς γρίφους του παιχνιδιού.

Η πλοκή του παιχνιδιού συμβαδίζει με τον κόσμο του, είναι καλοφτιαγμένη, χωρίς πολλές υπερβολές και μοιάζει αρκετά με το bone, ίσως για αυτό να με κράτησε μέχρι το τέλος. Με μερικές εκπλήξεις και απρόσμενο ομολογουμένως φινάλε (ΧΑ! Δεν τελείωσα με τα αρνητικά! Σε αυτά προσθέστε και την μη ύπαρξη alternative ending, παίξτε και θα καταλάβετε) η πλοκή είναι ο κυριότερος λόγος που μπορεί να σας κρατήσει σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Τελειώνοντας, το The Whispered World θα μπορούσε να είναι ένα καλό παιχνίδι. Αλλά λόγω αρκετών παραγόντων και λάθος επιλογών δεν καταφέρνει να έχει το μεγαλείο που μπορούσε να του αξίζει.

Παίξτε το με το walkthrough ανοικτό για όποτε χρειαστεί χωρίς καθόλου τύψεις.